Sprookje

Een best bijzonder sprookje!

geschreven door een brusje*

In het land van de cirkeltjes werd op een dag een vierkantje geboren. Het kleine ventje had spitse puntjes en was dus anders dan zijn landgenoten. De cirkeltjes dachten dat het vierkantje niet gelukkig was en dat hij ook graag een cirkel wilde zijn. Daarom besloten ze hem te helpen.

Ze gingen langs de schilder, de slager en de groenteboer, maar niemand van hen had een idee wat ze zouden kunnen doen. De timmerman dacht dat hij misschien kon helpen en hij probeerde het vierkantje rond te schuren. Het lukte niet echt, maar het vierkantje was wel al een klein beetje ronder.

Toen vierkantje op een dag naar school liep zag hij een groepje cirkeltjes. Ze probeerden een torentje te vormen, maar vielen daarbij steeds op de grond. Toen vierkantje verder liep riep één van de cirkeltjes hem terug.
“Zou jij ons willen helpen een toren te bouwen?” vroeg ze.
Vierkantje geloofde zijn oortjes niet. “Waarom vragen jullie mij? Ik ben vierkant!” zei hij.
“Nou en?” zei een ander cirkeltje “Vierkantjes zijn ook welkom hoor!”

En zo begonnen ze samen opnieuw met stapelen. Na wat gewiebel lukte het, met vallen en opstaan, om met z’n allen een kleurrijk torentje te maken. Vierkantje was best een beetje trots.

“Bedankt vierkantje!” zei één van de cirkels.
“Dankzij jou is het gelukt!” zei weer een andere.
“Hoe kan dat nou?” zei vierkantje met een verbaasd gezicht. “Ik ben vierkant, ik ben anders! Hoe kan het nou dat het door mij gelukt is?” Hij snapte er echt niks van.
Eén van de cirkeltjes zei: “Jij bent dan wel vierkant, maar dat betekent toch niet dat je niet belangrijk bent! Ik vind je juist best…” en de andere cirkeltjes riepen in koor: “bijzonder!”

(Jenny Joosten, december 2009)